Artikelen/Articles

Geven en Nemen (over herplaatsers)

Herplaatsers* zijn hot. En daar is op zich helemaal niets mis mee. Er zijn zoveel honden die via stichtingen of asielen een nieuw huis zoeken en het is alleen maar mooi dat steeds meer mensen zich bewust worden van het feit dat hier wel eens een heel geschikt maatje bij kan zitten. Hoewel pups natuurlijk nog altijd enorm populair zijn, realiseert men zich ook dat kleine hondjes snel groot worden en wat dat betreft is de keuze voor een al wat oudere hond die op zoek is naar een nieuw baasje dus helemaal zo gek nog niet. Daarbij kan er vaak meer informatie over bepaalde karaktereigenschappen worden gegeven dan bij pups, waardoor er weloverwogen voor een hond gekozen worden die het beste bij iemands persoonlijke situatie past.

P1000160

Hoewel ik pups zelf ook geweldig vind en er ooit weer eentje in mijn leven hoop op te nemen, heb ik al jaren meerdere herplaatsers rondlopen. Het is nog geeneens iets waar ik in eerste instantie heel bewust voor gekozen heb, ik ben er eigenlijk een beetje ingerold. En zodra je meer bekend raakt in het ‘herplaatsingswereldje’ blijven de herplaatsers komen. Hiermee bedoel ik absoluut niet dat ik elke hond die voorbij komt in huis neem, dat zou gekkenwerk zijn. Al zou het kunnen, ik zou het niet eens willen. Ik hoor mensen weleens zeggen: “als ik toch het geld en de ruimte had, dan zou ik ze allemaal redden”. Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Het opvangen van herplaatsers zou geen doel op zich moeten worden. Naar mijn mening mag het welbevinden en het geluk van de honden zelf nooit in het geding komen en dit is iets wat veel mensen nog weleens vergeten in hun verlangen honden ‘te redden’ en ‘goed te doen’. In dit artikel bespreek ik daarom een aantal belangrijke zaken waar men rekening moet houden als men overweegt een herplaatser in huis te nemen.

Kiezen voor herplaatsing.

Om te beginnen in het kort iets over de redenen van de herplaatsing zelf. In de sociale media, en dan met name op Facebook, worden er dikwijls allerlei verwensingen (af en toe wel erg vergaand) naar de hoofden van de mensen geslingerd die hun hond ter herplaatsing aanbieden. Hoewel sommige advertenties inderdaad wel heel onhandig en/of emotieloos zijn opgesteld, vind ik het niet netjes om zomaar te oordelen over iemands leven of situatie. Natuurlijk maak ook ik me soms kwaad maar de ervaring heeft geleerd dat er zelfs achter de meest vreemde oproepen vaak hele schrijnende verhalen zitten. Het kan daarom geen kwaad eerst wat verder te kijken dan je neus lang is voordat je mensen veroordeelt; doe bijvoorbeeld eens navraag en sta open voor het verhaal dat mensen te vertellen hebben. Als je dan nog steeds van mening bent dat het belachelijk is dat de hond in kwestie herplaatst moet worden, prima. Ik sta helaas ook nog regelmatig met mijn mond vol tanden maar desalniettemin vind ik dat we op moeten passen met het al te snel veroordelen van mensen.

Ook opmerkingen als: ‘een hond is voor het leven’ en ‘ik zou mijn hond nooit wegdoen’ zijn – hoe goedbedoeld ook – niet helemaal realistisch. Je weet nooit hoe het leven kan lopen en in welke situaties je terecht gaat komen. Buiten dat, wat als er sprake is van een ‘mismatch’? Wat als het op de een of andere manier niet wil werken tussen jou en de hond en er constant problemen zijn? Wat als er totaal geen chemie is? Natuurlijk is het heel belangrijk om alles geprobeerd te hebben voordat je besluit een hond te herplaatsen, een hond mag je inderdaad nooit zomaar wegdoen. Gedragstherapie kan in veel gevallen bijvoorbeeld nog wel eens uitkomst bieden.

Maar hoe ver moet je gaan? Moet je je eigen geluk en dat van de hond ondergeschikt laten zijn aan de wens de relatie te laten slagen? Als een hond overduidelijk ongelukkig wordt van een bepaalde situatie en als we hem niet kunnen bieden wat hij nodig heeft, is het dan niet beter om een plek voor hem te zoeken waar hij wel gelukkig kan zijn? Het is zinloos en wreed voor zowel jouzelf als de hond om je een heel hondenleven lang door de dagen heen te moeten worstelen. Als het echt niet gaat, dan is herplaatsing soms gewoon de beste oplossing. Tenzij er sprake is van zeer ernstige gedragsproblemen; in dat geval zouden andere oplossingen overwogen moeten worden en zullen er ook meer mensen bij betrokken moeten worden, zoals de dierenarts, om medische oorzaken uit te sluiten. Het is sowieso niet onverstandig om een hond heel goed na te laten kijken door een dierenarts als je overweegt hem te herplaatsen. Het is van groot belang een herplaatsing zeer zorgvuldig aan te pakken en kritisch te kijken naar waar en bij wie de hond terecht zou komen.

P1000159

Kiezen voor een herplaatser.

Zoals ik hierboven al aangaf, zal ik enkele zaken bespreken waar je tegenaan kan lopen als je besluit een herplaatser in huis te nemen. Ten eerste is het belangrijk dat je je goed verdiept in de beschrijving van de hond. Begin met de algemene zaken zoals leeftijd, geslacht en ras en kijk dan naar de details zoals gedrag (met katten, kinderen, andere mensen, andere honden, bepaalde situaties, enzovoort) en eventuele medische problematiek. In principe geldt voor een beschrijving altijd: hoe completer, hoe beter. Op basis daarvan kan je besluiten of je een ontmoeting wil met de betreffende hond. Blijft echter altijd kritisch; hoe goed een beschrijving ook in elkaar zit, er kunnen altijd nog enkele zaken onbenoemd zijn gebleven. Daarnaast komt het helaas nog wel eens voor dat men het er allemaal iets rooskleuriger uit wil laten zien dan dat het in werkelijkheid is. Hoewel dat meestal goedbedoeld is, is niemand hiermee geholpen. Volledige openheid over zowel de plus- als de minpunten van de hond geeft mensen juist de kans om zich goed voor te bereiden op wat ze in huis halen en wat ze kunnen verwachten.

Stel daarom voor de zekerheid van tevoren een vragenlijst samen die je mee kan nemen als je naar de hond gaat kijken. En, hoe moeilijk het ook is, probeer niet direct te vallen voor het koddige uiterlijk en die lieve blik in zijn ogen. Probeer tevens te vermijden dat je de hond uit medelijden meeneemt, omdat hij er bijvoorbeeld ‘zo zielig’ bijzit. Het is de bedoeling dat het een maatje wordt voor vele jaren, wees daarom niet bang je in het begin een beetje zakelijk op te stellen. Hier zul je op de lange termijn alleen maar profijt van hebben. En de hond ook.

P1050202

Een herplaatser in huis.

Om maar met de deur in huis te vallen; veel mensen onderschatten nogal eens hoeveel werk een herplaatser met zich mee kan brengen. Let wel: kan. In een aantal gevallen past de hond zich probleemloos aan en is het net of er een puzzelstukje op zijn plaats is gevallen. Beter kan je het niet hebben natuurlijk. Het komt echter vaker voor dat de hond toch nog wat issues heeft waaraan gewerkt zal moeten worden. Denk bijvoorbeeld aan zaken als verlatingsangst, het najagen van joggers of fietsers, onzindelijkheid, niet goed luisteren, enzovoort. Zelf heb ik een paar honden rondlopen die zelfs nog wat extremer gedrag vertoonden, zoals bijten (en dan bedoel ik niet zachtjes). Hier was ik al op voorbereid dus ik wist wat me te wachten stond en had een plan van aanpak klaarliggen. Zo’n plan van aanpak is voor iedere hond in iedere situatie aan te raden; ik noem het ook wel de ‘what ifs’ (wat als). Door van tevoren voor jezelf allerlei mogelijke scenario’s te doorlopen, bereid je je zo goed mogelijk voor op alles wat komen gaat. Bedenk hoe je het beste kan reageren in welke situatie. Dit lijkt misschien een beetje overdreven, maar geloof me; voorkomen is beter dan genezen. Je kan natuurlijk niet alles op voorhand helemaal dichttimmeren – sommige zaken zijn nu eenmaal onvoorspelbaar – maar zo dwing je jezelf in ieder geval wel na te denken over dingen die zouden kunnen gebeuren, uitgaande van wat je weet over het gedrag van de hond.

Een herplaatser wordt meestal niet zonder reden herplaatst; of dat nu iemands persoonlijke situatie is of een bepaald probleem met de hond zelf. Dit houdt in dat je ervan uit kan gaan dat hij een rugzakje zal hebben, want ook al is hij herplaatst vanwege een privé situatie, hij zal ongetwijfeld de nodige stress hebben ervaren. Deze stress neemt hij mee naar zijn nieuwe huis en het kan weken, soms maanden, duren voor hij laat zien wat hij werkelijk in zich heeft. Geef hem alle tijd en ruimte die hij nodig heeft en laat hem vooral zien hoe leuk het leven kan zijn. Het is niet verstandig in het begin teveel druk op de hond te leggen – teveel druk leggen is eigenlijk nooit verstandig – en laat hem op zijn gemak ‘thuiskomen’. Bij de ene hond zal het wat langer duren dan bij de andere maar uiteindelijk zullen ze hun masker laten vallen en je laten zien wat voor moois daarachter schuilt. Het is alleen wel zaak om dit als ‘mooi’ te aanschouwen en niet als iets negatiefs, omdat hij op dat moment misschien gedrag vertoont wat jou eigenlijk niet zo bevalt. Blijf met een open blik naar je hond kijken en probeer te ontdekken wat zijn ‘klokje doet tikken’. Als hij laat zien wat hij in zich heeft, is dat eigenlijk een soort geschenk, want daarop kan je verder bouwen.

Het komt helaas nog te vaak voor dat mensen een herplaatser in huis hebben gehaald en dan verwachten dat hij binnen een week op zijn plek is en zich heeft aangepast. Zeker als hij dan ook nog wat lastige ‘probleempjes’ blijkt te hebben, is de kans aanwezig dat hij in een soort vicieuze herplaatsings-cirkel terecht komt en keer op keer herplaatst wordt. Zijn problemen worden op deze manier nooit opgelost en zullen zelfs verergeren omdat hij zijn vertrouwen in de mens kwijtraakt. Herplaatsing zal zo steeds moeilijker worden en het is niet ondenkbaar dat het leven van de hond uiteindelijk vroegtijdig wordt beëindigd op de tafel van dierenarts.

De belangrijkste woorden die ik mee wil geven zijn: vertrouwen en geduld. Heb het geduld om een vertrouwensband met de hond op te bouwen. Als hij je niet vertrouwt, ben je nergens; vertrouwen is de basis. Zorg dat hij zich op zijn gemak gaat voelen in jouw gezelschap en doe vooral veel leuke en positieve dingen met hem. Vergeet hierbij niet te kijken naar waar de hond zelf blij van wordt en probeer je eigen menselijke definitie van ‘leuk’ even op een zijspoor te zetten.

Dit houdt niet in dat je de hond over je grenzen heen moet laten walsen. Het is heel goed mogelijk te proberen de hond het naar zijn zin te maken zonder dat je daarbij over je heen laat lopen. Het aangeven van grenzen is iets wat erbij hoort en kan je vanaf het begin gerust doen, maar ook dit kan gewoon op een positieve, speelse manier. Zo bouw je steeds verder aan het vertrouwen.

Soms ga je een stapje vooruit, soms ga je weer een paar stapjes terug. Het hoort er allemaal bij. Een hond is een levend wezen met zijn eigen gedachtes en gevoelens, het is geen kwestie van een paar knopjes indrukken en ‘tadaaa het werkt!’, zoals bij een robotje. Als je de tijd neemt om de hond te leren kennen – en hem de kans geeft om jou te leren kennen – zal je steeds beter gaan begrijpen waarom hij bepaalde dingen doet. Tot slot: het is mogelijk dat alle veranderingen in de goede richting een bepaald eindpunt of plafond bereiken. Honden zijn tot op zekere hoogte maakbaar (trainbaar) maar zij hebben daarnaast ook een eigen karakter dat niet te veranderen is. En dat moet je ook niet willen. Wees blij met wat je tot dan toe bereikt hebt, besef dat er misschien nog wat ruimte is voor verandering/verbetering maar probeer je erbij neer te leggen dat sommige dingen blijven zoals ze zijn. Kort gezegd: wees bereid je hond te accepteren (en te waarderen) zoals hij is.

P1050138

Na het lezen van bovenstaand verhaal denk je misschien: is het dan eigenlijk wel zo leuk, een herplaatser? Mooi, dan is mijn opzet geslaagd! Met dit artikel wil ik mensen namelijk aan het denken zetten en hen bewust maken van de consequenties van het adopteren van een herplaatser. Ben je na het lezen van dit artikel nog steeds enthousiast en ben je bereid flink aan het werk te gaan met je nieuwe hond terwijl je hem tegelijkertijd de ruimte geeft die hij nodig heeft? Dan gaat het vast helemaal goed komen! Een herplaatser kan zoveel te bieden hebben, als hij de kans maar krijgt.

*Als ik het in dit artikel over herplaatsers heb, heb ik het over alle honden die om wat voor reden dan ook herplaatst moeten worden. Of zij nu in het asiel zitten, op Marktplaats staan of uit het buitenland komen.

P1040659

Advertisements

18 thoughts on “Geven en Nemen (over herplaatsers)”

  1. Top artikel. Dit geldt overigens ook voor het nemen van een hond en de keuze voor een bepaald ras. Te vaak en te makkelijk nemen sommigen mensen een hond zonder goed na te denken over de gevolgen van hun keuze.

    Like

  2. Ik heb een herplaatsertje die heel angstig binnenkwam , er was geen land mee aan te zeilen de eerste dagen , ik huilde mijn ogen uit mijn hoofd wat heb ik gedaan … Maar de derde dag keek ik in haar ogen en alles werd anders , nu zijn we de beste maatjes , ze volgt me overal , ze luistert heel goed , ze is zindelijk geworden , angstig voor vreemden is nog maar is tijdelijk en kan ze over zich zetten na een tijdje in huis , ze te kennen en het is de liefste hond innerlijk die ik ken ! Uiteraard moet ik altijd voorzichtig zijn bij nieuwe kinderen , mensen maar dat moet iedereen zijn met zijn hond vind ik . Dat is ook een deel van de opvoeding van een hond. Ik heb totaal geen spijt van mijn herplaatser , ze is nu in april een jaar bij ons geweest en het is een hele andere hond geworden op een jaar tijd. We love her ! 🙂

    Like

  3. Ik vang zelf honden op van Nederland of it het buitenland. Zeg ook altijd tegen die mensen Het is geen kant en klare hond die je krijgt zit nog werk aan .Vaak beschouw ik de honden uit het buitenland allemaal als pups van 4 maand ongeveer gewoon helemaal van voor af beginnen met opvoeden

    Like

  4. Ik heb 4 herplaatsers.
    Bordeaux dog die tot zijn 8 ste maand zwaar mishandeld is geweest.
    Nu 4 jaar en buiten gaat het nog steeds moeizaam.
    Maar hier hoeft niets en alles mag.
    Mops die in de 2 eerste jaren 5’verschillende baasjes heeft gehad,hij is heel lief maar verschrikkelijk dominant voor onze bordeaux.
    Chihuahua uit het dodingstation van Spanje hij was 10 toen ze hem vonden,ze wisten geen eens dat er achter al die klitten en haren een hondje zat.
    Hij is nu 13 en echt me hartje,heel beschermend tegen over mij.
    Laatste is ook een Chihuahua die hebben wij nu een week of 7.
    Hij is 5 jaar en heeft zijn hele leven in de horror fokkerij in Kasterlee geleefd.
    Hij was één van de 420 hondjes die uiteindelijk als ze niet gered waren aan de honger dood zou sterven.
    Hij is ontzettend bang (hij vertrouwd mij al redelijk) markeert nog plasjes maar gaat al beter.
    Eerste week kon hij alleen maar kleine rondjes lopen,cirkeltjes van 80 cm.
    Hij zat natuurlijk altijd in een klein hokje,Lucky is verslaafd aan de tuin,zo n een heerlijk gezicht.

    Uit principe zou ik nooit een pup kiezen.
    De afgedankte oudere diertjes hebben ook niet om het leven gevraagd.
    Verdienen ook een liefdevolle oude dag.
    Niet altijd makkelijk en soms best vermoeiend.
    Dan haal ik ff diep adem kijk in hun oogjes en weer waarvoor ik het doe.

    Like

  5. Wat een wijs geschreven stuk! Dank u wel! Ik moet gewoon reageren… omdat ik altijd een hond wou en dan natuurlijk uit het asiel. We kwamen organisatie tegen en adopteerde een roemense hond- ik was heel duidelijk dat we kinderen hebben en een kat, ik heb naar alles gevraagd en duidelijk gezegd dat ik voorbereid ben om met de hond te werken ( ja ik was heel bewust dat je hond dan wel met issues neemt vaak) met alle problemen maar ik kan niet tegen aggressieve hond. Nee hoor, hij is vriendelijk en lief en …En toen gingen we hem ophalen. Midden in de nacht gooide ze een kooi met ondergepoepte hond , twee keer groter dan ons verteld was, niemand durfde hem uit de kooi halen dus die kregen we gratis… Hij viel mijn kinderen aan aantal keer die eerste dag, ik stuurde mail naar die organisatie waar ik te horen kreeg dat ze niet wisten wat er met hem was en.. dat was… Ik huilde maar zette het op.. 6 maanden werkte ik hard met hem ( hondenschool, trainer, noem maar wat ), hij werd zindelijk, hij leerde commado’s, hij accepterde mijn kinderen. MAAR agressie probleem nam alleen maar toe want hij werd ook heel beschermend tegenover mij. Na 6 maanden was ik OP. Ik nodigde niemand meer uit bij ons, ik was constant gestressed, bang, mijn relatie met mijn man liep stuk… Toen kwam ik iemand tegen, een vrouw die me al die maanden door de straten zien lopen , ze zei: meid, het is hoogste tijd… je hebt kinderen, je kan het niet meer aan. Ik huilde de zee uit. Nam contact met organisatie maar was assertief deze keer. Er was ergens in holland trainer emet pensioen gevonden voor onze hond, daar moest hij eerst paar maanden en nu is hij opnieuw geadopteerd en gelukkig. En wij ook, maar ja.. alle beorderlingen, meningen over hoe vreselijk mensen zijn die hun hond opgeven … die doen me nog pijn. Maar ik weet dat ik het beste deed – niet alleen voor mij en mijn gezin, maar ook voor hem. We hebben nu weer hondje, van ANDERE organisatie. Mensen dachten dat wij gek zijn dat we weer DIE FOUT maken, in plaats van pup bij de fokker kopen, weer adopteren…Om hem op te halen was een prachtig moment, adoptie contract was duidelijk , de vrouw die ons door de hele process leide wist over onze andere adoptie en heeft met ons veel gepraat en geholpen met kiezen van een hondje… Hij is nu bij ons half jaar en wij zij gewoon dol gelukkig.

    Like

    1. Wauw, dank je wel Nika voor je verhaal!! En wat ontzettend fijn dat jullie het toch weer hebben aangedurfd en dat het zo’n mooie match is. Heel veel geluk samen 🙂

      Like

  6. IK HEB TWEE HERPLAATSERTERS KOOS 2 JR ZIJN VROUWTJE KON NIET MEER VOOR HEM ZORGEN WAS HEEL ERG ZIEK,NET OPGEVOED HONDJE BOOMER EN WOELIE 2 JR VAN MENSEN OVER GENOMEN,DE BABY KWAM DE HOND ERUIT,JE KENT DAT WEL,ZE HEEFT 2JR BIJ HUN IN HUIS OF IN DE AUTO GEZETEN ALLEEN,UITLATEN KENDE ZE NIET,VIEL MENSEN EN HONDEN AAN,VERLATINGANGST,IK DACHT WAAR BEN IK AAN BEGONNEN,MAAR NU EEN SCHAT VAN EEN BEEST,OOK NA BUITEN TOE,MET GEDULD EN VEEL LIEFDE KRIJG JE ALLES VOOR MEKAAR.HOU HEEL VEEL VAN ZE.

    Like

  7. Complimenten voor je duidelijk, oprechte blog over wel dan niet kiezen voor een herplaatser. Het is goed dat je alle punten benoemd, zowel de positieve als de negatieve. Dat het soms een kwestie is van heel veel geduld en vertrouwen.
    Wij hebben inmiddels vier honden gehad. Drie uit het asiel gehaald. Eén daarvan was pas vier maanden en zat daarvan al vijf weken in het asiel.Had een slechte achtergrond. Heeft zes maanden geduurd alvorens zij ons helemaal vertrouwde en niets meer sloopte. Daarna de liefste en trouwste hond die je je maar kunt voorstellen. Ze is elf jaar geworden.
    Groot verdriet toen ze na een operatie niet meer te redden was.
    Toch kwam er weer een hond uit een asiel Duitse Dog x Dog Argentino. Hij was bijna drie jaar. Op slag een klik en verliefd. Vanaf het eerste moment een geweldige lieve en makkelijke hond. Ook contact gehouden met zijn vorige bazinnetje. Vonden wij en zij heel prettig.
    Helaas werd hij van de één op de andere dag heel ziek, was niet meer te redden, bij de dierenarts waar wij direct naar toe zijn gegaan, viel hij neer. Bleek een tumor in zijn milt te hebben. De dag daarvoor speelde hij nog…..Vreselijk wat een verdriet. Hij was pas 2 jaar drie maanden bij ons. Nooit meer een hond, dacht ik…
    Totdat we via een herplaats stichting van Duitse Doggen onze huidige hond tegenkwamen.
    Ook hier meteen een klik en liefde op het eerste gezicht. Volgens de regels van de stichting is hij bij ons gekomen, alles heel goed en positief begeleid. Ook hier op beider verzoek contact met de baasjes, wat wederzijds heel goed loopt. Wij hebben hem nu 16 maanden en zijn de gelukkigste baasjes van de wereld.
    Wij lezen ook heel veel berichten over mensen die door omstandigheden hun lieveling moeten herplaatsen en elk bericht dat je leest is schrijnend, omdat wij weten hoeveel verdriet mensen hiervan kunnen hebben. Je doet je hond niet zomaar weg.
    Daarom ben ik altijd zo blij als je leest, dat een hond goed terecht is gekomen. Weliswaar met een geschiedenis, maar geduld en vertrouwen zijn het toverwoord. Mocht het dan niet lukken, hoop ik dat mensen dat zelf inzien en hier hulp en begeleiding in krijgen, ook als dit betekent dat de hond niet kan blijven.
    Ben heel blij met je blog…Hoop dat vele mensen het zullen lezen en er daadwerkelijk iets aan hebben.
    Vriendelijke groet

    Ati Koopman

    Like

  8. Hoi, ik heb nu sins vorige week een cavalier king Charles Spaniel als herplaatser. Is is wel een van mijn eigen pups geweest, maar dat is niet de reden dat hij bij ons is.
    Zijn vorige baasjes, een jong koppel, zagen allesverlammende rooskleurig in en waren al jaren samen toen Rayan bij hen kwam! Een jaar me vallen en opstaan voor het koppeltje en uiteraard ook voor Rayan.
    Ze zijn uiteindelijk uit elkaar en Rayan stond op straat! Hij had nooit naar hem gezien, nooit gekamd, nooit eten gegeven, niks… En zij kon niet meer voor hem zorgen wegens werk en schulden die nog moesten betaald worden . Dan heeft ze mij gecontacteerd en gevraagd om een goede thuis voor Rayan te zoeken, maar eens hij bij ons was, kon ik hem niet meer afgeven!
    Hij is een schat, past zich goed aan aan de andere 4 cavaliertjes die ik heb en ik moet nu nog alleen hem wat kunnen bijvoederen, want hij is veel te mager… Maar neen, hij gaat nooit meer weg !

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s