Artikelen/Articles, Honden/Dogs

Grensgevallen – Is iedere hond te redden?

 

In een blog* van Nicole Wilde (een Amerikaans schrijfster en hondengedragsdeskundige) wordt de vraag gesteld of elke hond te rehabiliteren is. In deze blog vertelt zij over een hond die nerveus gedrag vertoonde, snel gromde en een antipathie tegen kinderen had. Vanwege dit gedrag werd de hond (een pitbull) naar een trainingsfaciliteit gestuurd, alwaar hij de trainster flink te grazen nam; hij viel haar tot drie keer toe aan en kreeg haar linkerarm zo goed te pakken dat ze deze op twee plaatsen brak. Na dit vreselijke incident werd er door een Texaanse rechter besloten dat de hond geëuthanaseerd moest worden. De eigenaar vocht de beslissing van de rechter met succes aan en uiteindelijk werd bepaald dat de hond naar het bekende Dog Psychology Center van Cesar Millan gebracht zou worden. Daar zou hij dan volledig gerehabiliteerd kunnen worden tot hij geschikt werd bevonden om weer veilig in de samenleving mee te kunnen draaien. Je voelt het misschien al aankomen; ook daar ging het gruwelijk mis. De hond werd vroegtijdig aan iemands zorg toevertrouwd en viel een persoon aan die daar op bezoek kwam. Zij raakte bij deze aanval ernstig gewond.

Volgens Wilde moeten we onszelf afvragen of een hond die ernstige agressie heeft laten zien ooit zodanig kan worden gerehabiliteerd dat hij weer veilig onder de mensen kan leven. Dit is een interessante en belangrijke vraag waar ik in dit artikel wat dieper op in zal gaan.

Deskundige begeleiding

Laat ik gelijk mijn persoonlijke mening over deze kwestie geven: nee, ik denk niet dat elke hond met ernstige gedragsproblemen weer op het rechte pad geholpen kan worden. Ik vind echter wel dat iedere hond in eerste instantie een kans moet krijgen. Met een deskundige beoordeling van het probleem en uiterst zorgvuldige training en begeleiding kan je in sommige gevallen een eind in de richting komen van een oplossing. Hier schuilt echter ook een gevaar want hoe bepaal je of iemand ‘deskundig’ is? Er zijn vele hondentrainers die zichzelf als deskundig beschouwen en dit eigenlijk helemaal niet zijn, met als gevolg dat zij het probleem niet alleen niet kunnen oplossen maar het vaak zelfs erger maken. Goed oppassen dus in wiens handen je je hond achterlaat! Vertrouw niet direct op mooie slogans, websites of beloftes. Doe gedegen onderzoek naar iemands achtergrond, opleiding, kennis en ervaring. Mensen die beweren dat zij iedere hond kunnen rehabiliteren zou ik sowieso wantrouwen. Dikwijls zijn het de zelfbenoemde hondenfluisteraars en roedelleiders die claimen dat zij elke hond weer sociaal vaardig kunnen maken, zelfs de meest extreme gevallen.

In mijn ogen kan dit dus niet. Nu zal je mij absoluut niet horen beweren dat elke hond die agressieve neigingen vertoont geëuthanaseerd moet worden, maar ik denk net als Nicole Wilde dat we goed moeten nadenken over hoe ver we moeten gaan in onze – goed bedoelde! – pogingen zoveel mogelijk honden te redden en dat we misschien eens moeten ophouden euthanasie altijd maar als een soort doodzonde te zien (met excuses voor de woordkeuze).

Sommige honden zijn met de beste wil van de wereld niet meer op het rechte pad te krijgen. Deze honden zijn ‘te ver heen’, zoals dat wel eens wordt genoemd. Als het in deze maatschappij al niet lukt om bepaalde doorgewinterde, hardnekkige criminelen om te toveren in volwaardige en betrouwbare leden van de samenleving, waarom zou dat met honden dan wel lukken? Honden worden immers nog meer door hun emoties gedreven dan mensen en zijn niet in staat te reflecteren op hun gedrag en hun ‘daden’..

P1080810

‘Kronkel in de kop’

Er kunnen vele oorzaken die aan een agressieprobleem ten grondslag kunnen liggen. Het ligt buiten het bereik van dit artikel om hier nu uitgebreid op in te gaan maar ik wil wel even stilstaan bij het feit dat er honden zijn die letterlijk een ‘kronkel in de kop’ hebben; door hersenbeschadigingen of andere hersenaandoeningen kunnen zij zich ook buitensporig agressief gaan gedragen. Het is helaas nog niet mogelijk dit soort aandoeningen op een betrouwbare manier op te sporen maar het is wel iets dat we in ons achterhoofd moeten houden bij het beoordelen van ernstige agressieproblemen.

Daarnaast kunnen er andere onderliggende lichamelijke oorzaken meespelen en daarom is het zeer belangrijk om een agressieve hond altijd medisch te laten onderzoeken. Indien er sprake is van een medisch probleem zal men met training die uitsluitend gericht is op gedragsmodificatie en resocialisatie namelijk weinig bereiken.

Management

Soms blijft het probleem bestaan, ook na intensieve training en medisch onderzoek. Het voorbeeld bovenaan dit artikel is er wat dat betreft maar één van vele. Een hond kan in beginsel misschien ‘genezen’ lijken maar valt dan later alsnog weer terug in zijn oude gedrag. Natuurlijk spelen ook hierbij weer allerlei verschillende factoren een rol (omgeving, stress, invloed van andere honden/mensen etc.) maar dit betekent niet dat we het goed kunnen praten. Ernstige, aanhoudende en/of terugkerende agressie is een potentieel levensbedreigend probleem en we moeten de veiligheid van andere mensen (en dieren) altijd bovenaan laten staan.

Natuurlijk is er ook nog zoiets als het ‘managen’ van de problemen; zorgen dat de hond geen leed kan berokkenen door hem of haar ver uit de buurt te houden van andere mensen of dieren. In haar blog ziet Wilde dit niet als een oplossing omdat managen nooit 100% veilig is; er kan altijd iets gebeuren. Toch wordt het door veel mensen gedaan, als een soort laatste redmiddel. Veel van dit soort honden zijn namelijk wel vriendelijk naar hun eigenaren en hun gezin. Wat moet je dan, als je helemaal gek bent op je hond maar hem niet kan vertrouwen in de maatschappij? Dan doe je er alles aan om te voorkomen dat de hond iemand kan aanvallen en maak je er maar het beste van in je eigen, redelijk veilige thuisomgeving.

Hoewel dit natuurlijk bewonderenswaardig is en getuigt van grote liefde voor de hond moet je je ook afvragen of het wel helemaal eerlijk is. Alleen als je hem een echt hondwaardig bestaan kan bieden, is het misschien een optie om het zo te doen. Als je echter voortdurend op je tenen moet lopen om hem maar weg te houden bij alles en iedereen is het ook geen leven. Niet voor de hond en niet voor jezelf. Als je onder constante spanning moet leven en de hond daardoor niet kan geven wat hij nodig heeft; is het dan niet beter om te kiezen voor rust? Rust voor jou, maar ook zeker rust voor de hond. Want ik kan me niet voorstellen dat een hond die elk moment gigantisch uit zijn slof kan schieten lekker in zijn velletje zit.

P1080756

Waar ligt de grens?

Ik ben een groot voorstander van het rehabiliteren van honden met problematisch gedrag; in mijn eigen roedel heb ik meerdere honden rondlopen die er weer bovenop gekomen zijn met heel veel training en geduld. Door de verschillende problemen waarmee de honden hier binnenkomen, besef ik me echter ook dat rehabilitatie een grens heeft.

De honden die agressief gedrag vertoonden, hebben we met veel bloed, zweet en tranen wel weer op het rechte pad gekregen maar zij zullen altijd een ‘gebruiksaanwijzing’ behouden. Ik moet er niet aan denken wat er zou kunnen gebeuren als zo’n hond in ondeskundige handen terecht zou komen. Dus ja, tot op zekere hoogte kiezen wij voor management, ook omdat wij in de gelegenheid zijn de honden een meer dan hondwaardig bestaan te geven. Ik heb het hier echter nog geeneens over extreme agressie. Ik vind het erg moedig dat er mensen zijn die ook de hele zware gevallen nog een kans willen geven maar het moet in mijn ogen geen op zichzelf staand doel worden. Het blijft belangrijk heel goed te kijken naar de individuele hond, de specifieke vorm van agressie en hoe vaak en in welke gevallen deze optreedt. Het is natuurlijk verschrikkelijk moeilijk objectief te blijven omdat de meeste honden ook een lieve kant zullen hebben. Voor die kant zijn zoveel mensen bereid te blijven knokken. En met knokken voor een levend wezen is in principe niets mis, tenzij het uiteindelijk verzandt in een hopeloze strijd. We kunnen niet elk gevecht winnen, hoe graag we dat ook zouden willen.

Ter afsluiting, in de woorden van Nicole Wilde: “Laten we honden het voordeel van de twijfel geven waar dat mogelijk is en alles doen om hen te helpen zich beter te gedragen en hun kansen op een lang, liefdevol leven te vergroten. Maar laten we ook realistisch zijn, in het belang van alle betrokkenen.”

*https://wildewmn.wordpress.com/2016/05/19/can-every-dog-be-rehabilitated/

Advertisements

2 thoughts on “Grensgevallen – Is iedere hond te redden?”

  1. Heel goed artikel! Ik heb zelf een Border Collie van inmiddels 7,5 jaar die uitvalt naar andere honden (zowel los als aan de lijn) en ben al enkele duizenden euro’s armer door verschillende gedragstherapeuten. Het uitvallen is echter nog steeds niet gestopt en ik heb het idee dat wandelen haar alleen maar stress geeft ipv ontspanning. Het stukje managen spreekt me vooral heel erg aan, omdat ik dat continu doe om het zowel voor mijn meisje als voor andere honden zo ontspannen mogelijk te laten verlopen. Maar het is inderdaad zwaar. Je hond in de tuin al gestresst zien als de buurhond begint te blaffen, je hond bij iedere schutting gestresst zien, omdat ze bang is dat er een andere hond achter zit. Het blijft moeilijk!

    Like

    1. Dank je wel voor je comment Annika! Heel veel sterkte met het managen van dit gedrag. Jammer dat de gedragstherapeuten je niet hebben kunnen helpen om het toch voor een deel op te lossen. Hopelijk vindt je toch nog een keer een manier waardoor ze iets minder stress ervaart. Ik vind het in ieder geval super dat je zoveel moeite voor haar doet!

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s